سوپ جو

شعله

2011-01-17T22:53:00.001+03:30

شعله ای که از سوختن تن جوانی سبزی فروش برخاست، آتشی سوزان شد بر ریشه دیکتاتوری ...

پنج شنبه ها

2011-01-13T15:56:00.003+03:30

لعنت به این پنج شنبه ها.
لعنت.
به نظرم پنج شنبه بدترین روز هفته است.

انتهاییه: حالا که روز تمام شده می نویسم، که اول صبح با استرس و تپش قلب از خواب بلند شدن شروع شد. بعد خبری در مورد عوض شدن مدیر عامل پتروپارس، که تکمیل کننده خبر یک هفته پیشش بود درباره عوض شدن مدیرعامل نفت وگاز و پارس. و هر دو هم بسیار سریع و ناگهانی در سازمان هایی که عمده وظایفشان پیشبردن فازهای در حال احداث پارس جنوبی است. غیر قابل پیش بینی بودن و تغییرات هیجانی و ناگهانی چیزی است که گویا باید بیشتر از قبل انتظارش را داشت.

پی نوشت : هیچ فکر نمی کردم که پنج شنبه بدترین روز یک زندانی باشد.

زندان

2011-01-02T21:23:00.000+03:30

به خودم گفتم که فکر کن زندانی هستی تو هم. مثل این همه آدمی که این روزها زندانند. فکر کن که چهار ماه حبس تعزیری گرفتی و الان هم حکمت در حال اجراست و مجبوری به تحمل.

وقتی پایه ات را این بگذاری، حالا تک تک لحظاتی که می خندی ولذت می بری را مزه می کنی. آزادی را می فهمی، گیرم که آزادیت، آزادی یک ذهن مشوش از زندان فکرهایش باشد، یا آزادی یک احساس نهفته پشته نگاهت.
زندانی، زندانی است. چه فرق دارد که به اسارت چه در آمده باشی. اسیر که باشی، آزادی را بیشتر می فهمی.

خواب

2010-12-10T00:22:00.000+03:30

یکی دو شب است که خواب های عجیب می بینم. شاید به خاطر اندک تبی است که این شب ها در اثر گلودرد مزمن عارض شده. تعبیر خواب دیشبم را که خواندم نوشته بود اجل بیننده نزدیک است و دیدن چنین چیزی در خواب به معنای مرگ است.

حالا اگر آدم احساس کند که واقعا چند روز دیگری بیشتر در این دنیا نیست، حسابش با زندگی چه طور خواهد بود؟

به جان خودم!

2010-12-02T23:03:00.000+03:30

الان یک آقایی که گویا وزیری چیزی هم هست داشت توی رادیو در مورد سر نخ های انفجارات اخیر صحبت می کرد، گفت برای ما محرز شده که ردپای ام آی سیسک تو این ماجرا هست.

به جان خودم گفت سیسک..

منتشر نشده

2010-11-16T18:42:00.000+03:30

و لما برزو لجالوت و جنوده قالو ربنا افرغ علینا صبرا و ثبت اقدامنا و انصرنا علی القوم الکافرین.

حکایت این دو هفته گذشته که ما وقعش ثبت شدنی نیست را نوشتم، فقط به این منظور که جایی ردی از این دو هفته ثبت شده باشد. که عجب دو هفته ایی بود این دو هفته منتهی به این عید. که درست از لحظه ایی که ایستادیم و به آسمان نگاه کردیم و آرزویی کردیم، این شد و دیروز که گوشه ایی نشسته بودم و پرتوآفتاب بعد از ظهر به صورتم می خورد،....

امروز

2010-10-26T16:56:00.001+03:30

از اول امروز چو آشفته و مستیم / آشفته بگوییم که آشفته شدستیم

رندان خرابات بخوردند و برفتند / ماییم که جاوید بخوردیم و نشستیم

بالا همه باغ آمد و پستی همگی گنج / ما بوالعجبانیم، نه بالا و نه پستیم

تصمیم

2010-10-15T10:52:00.000+03:30

تا اطلاع ثانوی تصمیم می گیریم که حرفی نزنیم و حرفی هم نشنویم...

بدهی به هفته گذشته

2010-10-01T20:33:00.001+03:30

خواهرم و همسرش شنبه شب تهران را به مقصد سیدنی ترک کردند. در لحظات آخر یک موبایل با کلاس نوکیا به من رسید.
تقریبا روز اول در سیدنی یک خانه حیاط دار اجاره کردند و خوشحال و راضی هستند، دستکم فعلا.

نیکان عزیزم این هفته به مدرسه رفت، کلاس اول. یکبار اظهار نظر کرده بود که من خواندن خوب می دانم (که واقعا همین طور است) نوشتنم بد نیست ، ریاضی و زبان هم کمی بلدم. همین ها کافی است و خلاصه که تمایلی به شروع تحصیل نداشت، حالا ادامه اش پیشکش. فکر می کردیم که مدرسه رفتن برایش چالش بزرگی باشد، که گویا این طور نبوده و با چند قطره اشک صبح روز اول، غائله خوابیده است.

اما اوضاع شرکت که قمر در عقرب است و از بزرگترین آدم شرکت برای چندمین بار رفتارهای کودکانه می بینیم...
خودم هم درگیر چند کار همزمان و پر دردسر که کلافه ام کرده است...

باد آورده

2010-09-18T18:20:00.000+04:30

اندر فواید عزیمت به مدت نامحدود خواهر بزرگتر، همانا به دست آوردن مقدار زیادی خرت و پرت و لباس و وسیله تزیینی و مهم تر از همه یک عدد دوربین دیجیتال پاناسونیک 8.1 مگاپیکسلی است.
همچنین مهربان شدن فراوان خواهرانه و گشت و گذارهای مکرر و شام پختن های آن چنانی و خلاصه خاطرات خوب است.

امیدوارم همه، خواهرهای بزرگترشان به مدت نامحدود به آن سوی دنیا بروند.

کاوه آهنگری ضحاک کش

2010-09-13T22:13:00.001+04:30

کاوه آهنگر مقابل محمود احمدی نژاد زانو می زند.

همه چیز را مصادره می کنند برای خودشان. اسطوره و تاریخ هم روی باقی غنیمت ها.هر ارزشی اعم از دینی و ملی و فرهنگی و هنری در طول اعصار و قرون، امروز برای گروه خاصی ضبط شده است.شاید به مصادره بزرگان دینی توسط این جماعت عادت داشتیم مدام دیده بودیم که از پیغمبر و امام مایه بگذارند. اما شخصیت های ملی و ایرانی را مزین به چفیه کردن، ابتکار محیر العقول جدیدی است گاهی باور این موضوع دشوار است که ترکیب این همه چیزی که در این مدت نه چندان کوتاه جدید دیده ایم، در واقعیت رخ داده است. گویا مرزی در کار نیست...

پ ن : عنوان را تصحیح کردم.

مملکته داریم؟

2010-09-07T21:57:00.002+04:30

توی مجلس لایحه تصویب می کنن جهت هرچه راحت تر بودن چند همسری لازم نیست زوج از زوجه اجازه داشته باشه و کلی هم تایید و تمجید می کنن ، اون وقت تو تلویزیون هر شب دو تا سریال پخش می کنه که مرد توش به خاطر رفتن سراغ یه زن دیگه از طرف همه اهل فامیل و دوستان و آشنایان و غیره به بی وفایی و بی چشم و رویی و نامردی متهم می شه و مایه ننگ فامیله.
مثل اینکه با هم هماهنگ نیستن.

روزگار

2010-09-03T15:46:00.001+04:30

به توصیه بزرگواری ، مشغول خواندن کتاب "علی علیه السلام"، نوشته عبدالفتاح عبدالمقصود هستم؛ جلد سوم که به تشریح وقایع قیام عایشه و یاران جمل می پردازد.
عایشه و لشگرش به بصره می رسند و کارگزار امام که از ابتدا هم بنای درگیری و خون ریزی نداشته است،پس از کشمکشی یک صلح نامه با عایشه امضا می کند. چند روزطول نمی کشد که گروهی از یاران عایشه به سرکردگی مروان، در مسجد بصره به بهانه ایی به مردم حمله می کنند و یاران مسلح ام المومنین ، که به دلیل مصاحبت با پبغمبر مقدس است و حرفش حجت است، دستکم چهل نفر را درخانه خدا می کشند.
بعد از مسجد به سوی خانه والی بصره می روند، چند نگهبان خانه را به راحتی می کشند و والی بصره را درحالیکه تنهاست شکنجه وسپس اسیر می کنند. عایشه دستور کشتن والی را می دهد، که به دلیل ترس از عواقبش صرفنظر می کند.
همه اینها، کشتارها و شکنجه ها، زیر نظر یا تایید ام المونین مقدس است، که بین مردم نفوذ معنوی دارد، که حرفش را همه می شنوند و احترامش را همه واجب می دانند.

نمی دانم که چرا از وقتی خبر حمله گروهی نه چندان کوچک، با اسلحه و گاز اشک آور، در شب قدر، به منزل روحانی سرشناسی را خوانده ام؛ ذهنم حکایت عایشه و مسجد بصره و حمله به خانه والیش را مرور می کند.
نمی دانم به کدام تعبیر از دین خرد کردن شیشه تا طبقه سوم مجاز است؟ قطع آب و برق و تلفن. کتک زدن عابرین تیر اندازی به یک ساختمان مسکونی،زدن گاز اشک آور در محل زندگی مردم.

من زیاد نمی دانم ولی تا جایی که میدانم رویه علی علیه السلام با بدترین دشمنانش هم این نبوده است.

خانم همسایه

2010-09-01T17:04:00.000+04:30

در همسایگی ما خانواده جا افتاده ایی زندگی می کنند، صاحب دو پسر بین 20 تا 30 سال هستند. خانواده ایی نسبتا مرفه، بازاری به غیر از اینکه مالک این خانه ایی که در آن ساکنند هستند، دو خانه دیگر در شمال غرب تهران دارند والبته مغازه ایی و دو ماشین و احتمالا چند جور ملک و دارایی دیگر.
خانم این خانه که بسیار آرام و موقر است در این سن و سال هم زیبایی اش در یک نگاه به چشم می آید. بسیار هم کدبانواست، دستکم تا جایی که من دست پختش را خورده ام و ظاهر خانه اش را دیده ام.
مرد خانه حاجی بازاری است، با ته ریشی و ادعای دین و ایمانی در حدی که در برگزاری مراسم مذهبی پیش قدم شود.
یک روز عصر همین خانم آرام سرآسیمه به در خانه ما آمد و گریه کنان به مادرم که هم سن و سال خودش است گفت :" تو را خدا برای من دعا کنید. مدام ...(شوهرش) با من دعوا می کنه، می گه دیگه منو نمی خواد،می گه برو، همین الان برو، به خدا نمی دونم چی کار کنم، زندگیم جهنمه، آخه من الان چی کجا برم، پیش کی برم تو این سن و سال، بعد سی سال زندگی. دعا کنید مشکلم حل شه، هر دقیقه از خونه بیرونم می کنه ..."
و اشک و اشک و اشک. مادرم کمی صحبت کرد و دلداری داد و آخر گفت که هر وقت خواست پیش ما بیاید.
من و مادرم هر دو مبهوت این اشک ها شدیم . دردم آمد از بی پناهی این زن محجوب بعد از سی سال زندگی مشترک. که بعد از این همه سال زندگی و سر کردن، هیچ مرجع و جایی برای حمایت ندارد و گریه کنان می پرسد که چه کند، کجا برود. دردم می گیرد از هرزگی و بی چشم ورویی این مرد مذهبی، که با مو و ریش سفید شده لابد دنبال گزینه بهتر است که با این زن این طور می کند.

گاهی صدای دعوا و فریاد مردی می آید، و پی اش صدای زنی که می گوید "خب من که چیزی نگفتم، چرا ناراحت می شی."
اما بیشتر اوقات صدای گریه بلند زنی می آید...

پدیده

2010-08-02T00:16:00.001+04:30

خبر آمده که در زندان گارد ویژه در یکی از بندها مقابل زندانیان صف آرایی کرده است.

با فرض درست بودن خبر، تصور گارد ویژه با ماسک و باتوم و شوکر و چه و چه در مقابل مشتی زندانی در حال اعتصاب غذا که نهایت کار خطرناکی که توانسته اند بکنند نوشتن چند خط روی کاغذ و چند سخنرانی است، بیشتر به یک کمدی می ماند تا واقعیت رخ داده در ام القرای پر عدل جهان اسلام ...

روز خوب

2010-07-28T00:23:00.001+04:30

گاهی چیزهای کوچک قدرت سرمست کردن آدم را دارند. مثل امروز که چند چیز کوچک و کاملا اتفاقی، دنیا را برایمان شیرین کرد و چیزی شد مثل فرکانس تشدید . بعد از شادی خودم به خاطر این خرده وقایع هم شاد می شوم .احساس می کنم خودم هستم. همان خودی که قدرت لذت بردن از ریز ریز وقایع شاد کننده را دارد. و این موجب لذتی مضاعف است.

پی نوشت های بی ربط :

- از تحریم های جدید اتحادیه اروپا می ترسم. شرایط بسیار دشواری را رقم می زند که دودش مستقیم در چشم و ریه مردم است.
- حکایت شب و شمع است. برای شمای آن سوی دنیا نشین که به هیچ وجه حاضر به کم کردن بخشی از حاشیه امن زندگیت نیستی، روا نیست بعضی حرف ها.

هذیانیه

2010-07-26T00:54:00.000+04:30

از این داغی سرم بیزارم. بیزاری آمیخته به ترس. مثل اینکه توی سرم آش می پزند. نوک موها داغ داغ شده. پوست سرم همین طور. نمی دانم وضعیت اجزای داخلی سرم دراین شرایط چگونه است. شاید رگ ها و نورون ها در حال جوشیدن باشند و بعد در حین این پروسه جوشیدن به هم بچسبند. احتمالا به این ترتیب است که پیام ها اشتباه منتقل می شوند و من مدام در درک صحیح مسائل مشکل دارم.
گز گز هم حس دیگری است که همراه با این جوشش پیش می آید. این گز گز من را به یاد راه رفتن سوسک روی سرم می اندازد. مدام چیزی جایی رد باقی می گذارد بدون اینکه واقعا وجود داشته باشد.

و همه این ها بعد از یک آوار فکری ایجاد می شود. ریزش چند فکر همزمان...

اضمحلال

2010-07-16T00:50:00.000+04:30

بیشتر روزها، وقت برگشتن از شرکت سوار اتوبوس های خط ویژه می شوم و همیشه بالای بالا، کنار پنجره مینشینم و یکی در میان حساب کتاب می کنم که کنار کدام پنجره منظره های بهتری می بینم.بعد شروع می شود، فکرهایی که غالبا درباره وقایع روز محیط کار است، دردسرها و چالش های پیش رو، و یا برنامه ریزی برای کارهای باقی مانده ایی که خیلی سریع باید تحویل شوند و یا برخوردهای رخ داده و ...
وسط این فکرها ، مثل کسی که دچار شوک شده باشد یک لحظه تکان می خورم از این فکرهای کارآلود و نهیب زنان به خودم می گویم بیا بیرون، الان وقت فکرهای آزاد است، وقت فکر کردن به جزییات زندگی شخصی، گرد و خاک گرفتن از احساس های گوشه وکنار مانده، خرده ایی تفریح و کمی آسایش و بعد، اولین راهی که برای این تغییر فاز به ذهنم می آید، فکر کردن به سریال های شب صدا وسیماست.اینکه امشب چه سریالی پخش می شود که می شود بابتش چند دقیقه ایی را کنار جعبه جادو سپری کرد. سریال های صد من یک غازی که حتی یک قسمتشان را هم کامل ندیده ام، اولین نقطه ورود من است به فضای شخصی ام.
و این احتمالا یعنی خیلی اضمحلال. و شاید حتی یعنی سطحی زدگی . شاید هم از تنبلی است. شاید هم همین موضوع نشانی است از بخش غیر جدی زندگی.
شاید هم همه اینها!
نمیدانم!!

و ما همچنان مرور می کنیم ...

2010-07-09T12:34:00.000+04:30

نوشتم و پاک کردم.

العاقل اشارة

استرس فردا

2010-07-03T00:01:00.001+04:30

همین! توضیح بیشتری ندارد. می نویسم که بعدا یادم باشد که یک همچو شبی از استرس رخدادهای فردایش مدام دلم را پیچ دادم و گفتم که فردا را به فردا موکول کن ولی نشد.
حالا فکر می کنم شاید این استرس چندان خالی از فایده هم نباشد و انگیزه ایی باشد برای بررسی راه های بهتر، برای پیشرفت.شاید این استرس هزینه رشد است و اساسا شاید برخورد بعدی است که این استرس را ، این هزینه را مفید یا مضر می کند.

پ ن بی ربط : برزیل با کلی خوشحالی حذف شد. والبته بعضی حضرات اگر فقط در همان حوزه نیم بند سیاست خودشان حرف بزنند،احتمالا پشت سرشان حرف می زنند که فلانی لال است.

پوووف

2010-06-20T18:50:00.002+04:30

خسته شدم از این خستگی ممتد و ادامه دار که در تمام شئونات زندگیم در حال رسوخ است. در چنین شرایطی توجهات اطرافیان بدتر از بی توجهی هایشان است.
از این توجهات دلسوزانه و پدرانه هم خسته ام. از اینکه برای ناراحت نشدن دیگران باید حفظ ظاهر کنم هم ناراحتم.

اصلا من از همه چیز خسته و ناراحتم و به هیچ کس هم مربوط نیست.

حتی خودم

قضاوت

2010-06-16T23:05:00.001+04:30

یک هفته ایی هست که بر سر موضوعی اخلاقی، با کسی دعوایی کردیم. در این یک هفته مدام در ذهن محترممان زوایا و ابعاد موضوع مورد مناقشه را بررسی کردیم که حق داشتیم این موضوع را باز کنیم که برسرش دعوا کنیم یا نه. خاصه که موضوع ،بار اخلاقی داشت ومثلا نمی شد گفت یک اشتباه ساده است.
خلاصه که چرخیدیم در این مدت بین این دوطیف تا با مشورت با یک دوست، تصویر بهتری از این موضوع دیدیم که یک مرحله قبل از این دعوا، جایی بود که خود بنده مسیر کجی پیموده بودم، حالا هر چند با توجیهات مبسوط و اساسا همانجا بود که اشتباه بود. در این ماجرا، اگر هم بنا به قسمت تقصیر بود، تقصیر من هم بود.

در هر قضاوتی، فرد قضاوت کننده شمشیر بیرون می کشد. شمشیرآخته برای آسیب زدن آمده است، یا قضاوت کننده را می کشد یا قضاوت شونده را.
باید یاد گرفت شمشیر را به موقع بیرون کشید.شمشیری که مدام به هر دلیلی بشکافد، زود هرز می شود.

خداوند بزرگ

2010-06-12T22:53:00.001+04:30

امروز مهمان خیابان بودیم تا سالگرد اتفاقی را جشن بگیریم. تصمیم داشتیم به میمنت یک سال همراهی با حادثه برویم در میدان انقلاب بستنی بخوریم.با یکی از دوستان به میدان ولی عصررفتیم و پیاده از آنجا به میدان انقلاب.در مسیر فراوان لباس شخصی دیدیم که در سایه درختان بلوار کشاورز خستگی نمی دانم چه چیزی را از تن به در می کردند.
با دوستم به میدان انقلاب رفتیم ودر مقابل تعدادی مامور از گونه های مختلفش شربت خوردیم. خشونت خاصی ندیدیم جز زدن یک دختر جوان که پلاستیک سبز رنگی به دست داشت با شوکر برقی و راندن های گاه وبیگاه توسط مامورها.
برگشتیم به محل کار ولپ تاپ هایمان را برداشتیم .من دوباره برگشتم به میدان انقلاب از مسیر خیابان شانزده آذر که مملو از نیرو بود.واین بار از خیابان انقلاب به سمت شرق پیاده راه افتادم وبی شمار نیرو در خیابان اصلی وکوچه ها متمرکز بودند.وجمعیت را گاهی از این سو به آن سومی راندند وعربده ای می کشیدند وباتومی بالای سر می چرخاندند.
مستقیم به چشم هایشان نگاه می کردم که ببینم چه چیزی درچشم هایشان است؟ دنبال ترس می گشتم ، دنبال معذب بودن شاید اینها بود،اما ابیش از همه اینها سرمستی بود، خاصه در جماعت لباس شخصی.سرمستی وشادی از تسخیر خیابان های خالی از مردم واقعی.آن هم با تمام امکانات. سر مستی وشادی از سوار به یک موتوربودن وبرای عابرین باتوم چرخاندن و تهدید حواله کردن.

ومن شرمم شد از اینکه هموطنم را در این حال دیدم. اینقدر زبون وحقیر. سرافکنده شدم از اینکه جایی حتما حواس من و امثال منی نبوده که جماعتی از هموطنانم اینچنین از اوباش صفتی لذت می برند...

پی نوشت : تیتر مربوط به دیشب است،چه چیزی اثر گذارتر از شکایت بردن به خدای بزرگ در سیاهی شب؟

ما و ما و این روزها

2010-06-03T18:26:00.001+04:30

این روزها از فضای نوشتن دور شده ام. اما چیزهای ثبت کردنی اش زیاد است.
مثلا همین چای داغی که با لذت تمام داغ بودن وچای بودنش! در وجودم سرازیر می شود.
مثلا اینکه دست نیکان عزیزم پاره شده و با تمام کودکیش بسیار شجاعانه با دردش برخورد می کند.
یا سفر عسلویه که پر بود از هیجان دیدن پلنت های عظیم صنعتی
و زنده شدن خاطرات ناخوشایند دو شریک قدیمی که بر حسب تصادف ما هم این بار وسط قرار گرفتیم.
خاطره مناظرات ومنازعات سال گذشته همین روزها که در این یک سال به چیزی بیشتر از یک خاطره تبدیل شده است.
و انبوه خواب هایی که به خودم بدهکارم.
و البته انبوه شکلات هایی که ازخودم طلبکارم...

عزت

2010-05-14T19:11:00.002+04:30

و اینک پس از تجارب تمام عمرم، برای من دغدغه اصلی حفظ ایران است و بر این اساس است که می‌گویم امروزه ما به خاطر بقای ایران، برانداز نیستیم.

مصاحبه اخیرمهندس سحابی در زادروز 80 سالگیش

روز نامه

2010-04-29T14:14:00.000+04:30

این روزها عجیب بی حوصله شده ام و کم تحمل. تحمل منتظر بودن را ندارم.نه برای صف آرایشگاه، نه برای وسیله نقلیه، نه برای پایان مسابقه فوتبال. نه تعیین شدن مدیرلعنتی این پروژه.
شده ام یک ترکیبی از بی خوابی وبی اشتهایی وسرفه و چند کوفت دیگر.
حوصله تمرین پیانو و جلوبردن پروژه MSP را هم ندارم.
در حال حاضرهم برای من تعیین مقدار آنتروپی به روش های گوناگون در یکسری زمانی دینامیک مهم نیست.
اصلا گور پدر این پروژه مزخرف که درست نمی دانم کجای ذهنم به چه چیزی گیر کرده است که نمی توانم بیخیالش بشوم ومدام نگران از دست رفتنش هستم.
خبرهای خوب هم که زیاد است.فقط نمی دانم چرا هرچه فکر می کنم چیزی به ذهن من نمی رسد.

بهاره

2010-04-21T23:30:00.001+04:30

بهاره بسیار بسیار عزیزم ، کمتر از دو روز دیگر عازم ینگه دنیاست، برای تجربه یک زندگی جدید، دور از همسر و اعضای خانواده وبستگان.
بهاره پزشک بسیار قابلی است. دقیق و با اعتماد به نفس، در این مدت طولانی ندیده ام که از انبوه کارها و استرس های فراوان کار وعمل هایش ذره ایی شکایت داشته باشد.
در نقش خواهرانه هم بهاره ، همیشه یک موجود بسیار دوست داشتنی قابل اتکا بوده.همیشه در دسترس.
حس امروز من، در مقابل رفتن ناگهانی بهاره، مثل ده سال پیش شده. یکباره، یک آدم بسیار نزدیک از دسترس توخارج می شود. یکباره، یک موج خاطره بر سر تو آوار می شود. همه لحظات مشترک فراوان وشیرینتان دریک قاب عکس گرفتار می شود. دور از امکان تکرار.

منتظرم این روزهای پر از استرس ناخوشایند زودتر بگذرند.

بهار خواهد شد

2010-04-18T23:29:00.001+04:30

آهای زمستون با توام. چرا سر نمیایی؟ چرا بساطتو جمع نمی کنی؟ اصلا تو که از اول این طور نبودی.خدا بیامرز ننه سرما-که از دستت دق کرد- کی دلش می خواست همیشه حکومت کنی؟ چرا دشمن شدی با طبیعت؟
آهای زمستون، عمونوروز رو کشتی؟ فکر کردی با کشتن عمونوروز دیگه بهار نمیاد؟ اصلا فکر کردی عمو نوروز می میره؟ فکر کردی عمو نوروز فقط یک نفره؟ نفهمیدی چی کار کردی ! الان همه عمو نوروز شدن.
آهای زمستون،چند سالت شد؟ ها؟چند سال؟ بذار من بگم. من فکر می کنم ده سال. ده سالت هست و ده ساله که نمی بینی. نمی بینی که دونه ها رفتن تو خاک. ریشه زدن. بزرگ شدن.جوونه شدن. نمی بینی. نمی بینی درخت دارن می شن. زیاد دارن می شن. جنگل دارن می شن.اصلا تو جز خودتو نمی بینی.
تعجب نکن از اینکه نور ندادی به درختا و رشد کردن. همون عمونوروز بهشون نور داد. همون ده سال پیش.
اصلا فرض کن که همه جا روگرفتی.زمین رو که گرفتی، زمان رو هم که گرفتی ولی هر کاری که کردی نتونستی ما رو از خودمون بگیری. هر کار که کردی باز هم ما شاد بودیم. می خندیدیم. زندگی می کردیم. ما آدم تو نشدیم.
هر کار که کردی نتوستی رویای شبهای ما رو ازمون بگیری. ما هر شب به امید بهار می خوابیم. هر صبح به امید بهار زندگی می کنیم. هر لحظه با فکر بهار نفس می کشیم. بهار تصویر مجسم ذهنمون شده. گفتم که، ما همگی عمو نوروز شدیم.

اخلاق ایرانی!

2010-04-12T19:04:00.001+04:30

(شاید عنوان پست کمی اغراق آمیز باشد.)

دیروز جلسه ایی بودیم و طرف مقابل از تیمی یاد کرد که با چهار نفر یک پلنت کامل پتروشیمی را اجرا کرده اند. من از دیروز متفکر این موضوع بودم که چطور یک پتروشیمی با چهار نفر ساخته و اداره می شود. با همکار که در این باره صحبت می کردیم گفت به این دلیل موفق هستند، چهار نفر هستند. گفت که ما ایرانی ها با هم نمی توانیم کار گروهی کنیم ومثل معروف :" تک تکمون خوبیم، مرده شور ترکیبمون روببره"

نصف روز گذشت وهمکار دیگری،خسته از روزگار، برای ارسال یک ایمیل زمین را با زمان جا به جا کرد. و من فهمیدم که چرا ما چهل نفر یک هجدهم فعالیت های یک پتروشیمی را نمی توانیم بعد از دو سال تاخیر انجام دهیم.

دروغ آوریل

2010-04-02T13:59:00.002+04:30

همه چی آرومه ، من چه قدر خوشبختم ...

نگاره

2010-03-31T23:37:00.002+04:30

" بعزة فرعون انا لنحن الغالبون"

قسم به عزت فرعون که ما پیروزیم.

ویران این یک جمله ام. مدام و مدام در ذهنم تکرار می شود. قسم به عزت فرعون...
برای پیروزی در نبرد نهایی به عزت فرعون سوگند می خورند. برای حفظ عزت فرعون می جنگند. اسیران عزت فرعون.
فرعون صاحب عزت است، عزتی تاثیر گذار و بزرگ.قسم به عزت یک فرد...

زیرنویس

2010-03-29T00:31:00.001+04:30

حال وحوصله نوشتنم نیست.در حقیقت چندان حال وحوصله هیچ کاری هم نیست. این بیماری طولانی وچشم درد مضاعف و تاری محدود دید، که البته موفق نشد که مرا از کنار این جعبه جادو بلند کند، وخواب های نیمه کاره وچند چیزدیگر ،همه با هم منجر به این حال ناخوشایند اخیر شده که امیدواریم که زودتر رفع شود. فکر می کنم باید به فکر تدوین یک نظامنامه شخصی باشم برای این وقت ها که قبل و بعد و حین چنین حالتی به آن مراجعه کنم. باید محدوده یکسری چیزها را مشخص کنم،یک جدولی ازانتظارات و توقعات وامکانات وچه وچه تنظیم کنم تا کمتر گرفتار این ناخوشایندی بشوم.
به فکر ادامه تحصیلم که بعد از حدود چهار سال برایم چندان کار ساده ایی نیست. شاید همین فکر هم ریشه اصلی این ناخوشی است!به هرحال درس خواندن منظم برای امتحان و این طور موارد نعمتی نیست که خدا در وجود ما گذاشته باشد.

زیر زیر نویس: دو بچه چهار وپنج ساله در نیم متری من مشغول نقاشی هستند و قصد دارند که نقاشی هایشان را به من هدیه کنند.
نقاشی نطلبیده مراد است!

2010-03-26T23:01:00.000+04:30

بالاخره یک روز باید گفته می شد. یک روز باید حرف می شد در رابطه با چیزی که همه درباره اش فکر کرده بودیم ومدت ها در ذهن ها و دل هایمان مکتوم بود.
گفته شد،آن هم درست در صحن یک زیارتگاه مقدس که برای همه ما همیشه یک نشانه بوده.
حالا باید باهم فکر کنیم به این موضوع. در کنار همه روزمرگی ها و کارهایی که داریم. حالا باید نیرویمان را جمع کنیم تا روز موعود. حالا باید مدام ومدام به خودمان یادآوری کنیم که ما مسئولیم که کاری را به انتها برسانیم.

معلوم نیست این روز نزدیک است یا دور. اما ما مسئولیم که به انتها برسانیم. مسئولیم...

باز هم بهارانه

2010-03-25T00:58:00.000+04:30

اول. عید نگاری :
همچنان مشغول خوردن سرما با مخلفاتش هستیم. و دید وبازدیدهای گاه و بیگاه باقی فامیل که گاهی با اندک گرد کدروتی از مسئله یا رفتاری همراه می شود.
دیروز به همراه خانواده جایی رفته بودیم به نام سراب دربند صحنه، که شهرتش به خاطرآبشار طبیعی وسرسبزی ودارودرخت فراوانی است که از این آب حاصل شده.دو سوی این آبشارو رودخانه کوه است واین مکان در حقیقت دره ایی است میان دو کوه. زیبایی چشمگیری دارد و مکان آرامی است درعین شلوغی.
در فاصله کمی از این آبشار، مکانی است به نام گور دخمه که گفته می شود محل دفن شیرین و فرهاد است. در حدود 500 متر با شیب 35 درجه از نقطه شروع مجموعه که کوهنوردی کنی به یک صخره تراشیده شده بزرگ می رسی که از محل ایستادن آدم در حدود سه متر بالاتر است.صخره کاملا صاف است و هیچ انسان غیر صخره نوردی نمی تواند به آنجا برسد.داخل این صخره دخمه ای با دهانه کاملا مستطیل شکل کنده شده و در داخل آن مقبره ها و چند سکو و مکان هایی برای نذر و زیارت وجود دارند. و من از دیروز شگفت زده ام که اجداد ما چه طور از این مکان بالا می آمدند و چه طور مردگان را در چنین جایی دفن کرده اند.

دوم. آرزو:
آرزوی داشتن یک مغازه کوچک دارم در خیابان بهار که درش تابستان ها شربت بیدمشک و گلاب و بهارنارنج و زمستان ها فرنی وشیربرنج داغ با چای دارچین به رهگذران خسته بدهم.

سوم.متفرقه:
گودر تکانی کرده ام با کیف بسیار. هر چیز که نمی خواندم یا با لذت نمی خواندم را حذف کردم و جایش سایت های تازه با گفته های نزدیک به ذائقه ام گذاشتم.از خواندنشان محظوظ می شوم.

بهارانه

2010-03-23T00:53:00.005+04:30

اول . عید نگاری:
دید و بازدید و رفت وآمد وشلوغی و حرف و نقل و... که گاهی به یک ماراتن نفس گیر بدل می شود، اما سر جمع برای ما که در حدود یک سال است خیل عظیمی از این جمع را ندیده ایم پر از لطف است.

دوم. آرزو:

آرزوی یک کیک خامه ایی کاکائویی همراه با یک فنجان چای با طعم دارچین دارم پشت یک میز و صندلی کوچک به رنگ قهوه ای سوخته در جایی که یک آوای ملایم پیانو می آید.

سوم. متفرقه:

با سرکار خانم خواهر تصمیم گرفتیم تعداد عناصر ذکور موجود در این شهر که فاقد سیبیل، این عنصر مهم مرد بودن در این دیار است را بشماریم. احتمالا نتیجه عددی بین صفر و یک خواهد بود.
دو عدد جوجه خریدیم. عجب دنیایی دارد این جوجه داری. مسئولیت دشواری است.

آخر. تنها بخش ناکوک و منقص کننده این عیش، سرما خوردگی است که هدیه آن یکی سرکار خانم خواهرمان است.

می خواهم خودم باشم...

2010-03-21T20:16:00.000+03:30

این عنوان، اولین حرف بهاری 89 من است. برای هر تغییر،بهبود یا اصلاحی، اول باید خودم باشم. خودم. با هویت خودم.
ارزیابیش بماند پایان سال.
هر روز تکرار می کنم، می خواهم خودم باشم.

نوروز

2010-03-17T16:04:00.000+03:30

سال 88 بی بروبرگرد سال سختی بود،بسیار سخت.

ازبین رفتن حق مردم به سادگی هرچه تمام تر که فکر می کردند آن شب اهریمنی، نقطه پایان بود.

کشته و اسیر شدن تعداد زیادی از شریف ترین انسانهایی که این مملکت تا کنون به خود دیده.

تضیع بیش از پیش مردم ضعیف، خشونت بی حد وحصر وبرهنه که هموطن علیه هموطن انجام داد.

مرگ های متعدد، مرگ پرویز مشکاتیان، مرگ آیت الله منتظری...

با اینکه سال 88 کارنامه سنگینی برای خود ثبت کرد اما من از سال 88 متشکرم.

متشکرم که حساب خیلی چیزها را یکسره کرد، که خوب زمینه ایی شد برای اینکه همه بروز کنند، هر چه هستند را نشان دهند و

دیگر بهانه ایی به دست کسی نباشد که نمی دانستم. سال 88 حق را از پرده بیرون کشید.

من از سال 88 متشکرم. نهالی که در این سال پرورش پیدا کرد و بالید دیگر قابل حذف شدن نیست.

جایی خواندم که خرداد 88 تمام نشد تا بهار شد...

بیستم اسفند ماه

2010-03-11T23:23:00.001+03:30

السلام علیه یوم ولد
ویوم یموت
ویوم یبعث حیّا

تا به حال دقت نکرده بودم که چرا تولد و مرگ و دوباره به زندگی مبعوث شدن، در اینجا هم ارز و یکجا بیان شده است.

ولی بارها به این فکر کرده بودم که چرا درست یک هفته بعد از تولدت، که می دانی هنوز هم هر سال جشن می گیرمش، برای برگزاری مراسم سالگرد مرگت می آیم، که می دانی هر سال برگزارش می کنم. بارها فکر کرده بودم،و بعد بار اندوه بود که سرازیر می شد به ذهن و روح و چشمانم.
بارها به این یک هفته فکر کرده بودم وبه اسم برازنده تو، و فکر کرده بودم که صاحب چنین تولدی وچنین نامی، چنین مرگی هم باید داشته باشد.
شب مرگت یادت هست؟ عید قربان بود و درست در همان لحظه حیاتی، تنها صدایی که به جز فریادهای مادر به خاطرم ماند این بود، لبیک اللهم لک لبیک
نمی دانم که چرا فکر می کنم که خطاب این آیه تویی؟ ومگرآیه همان نشانه نیست؟ نشانه ایی از این حقیقت که تولد و مرگ و زندگی ومبعوث شدن دوباره همه یکی هستند ، با هفت روز اختلاف.
یادت هست یک پیش از مرگت؟ که می گفتی که نمی خواهی زندگی کنی به این نحو؟ که می خواهی بمیری وهزار سال بعد برگردی که دوباره زندگی کنی؟ دوباره مبعوث شوی به زندگی؟

بین تولد ومرگت یک هفته فاصله هست، هفت برای من همیشه یک مفهوم بوده،یک نشانه. هفت روز دیگر صبر می کنم تا دوباره به زندگی مبعوث شوی. هفت روز بعد ازسالروز مرگت، بهار است. بهار...

سلام بر او، روزی که متولد شد و روزی که می میرد وروزیکه برانگیخته خواهد شد.

شکلات تلخ

2010-03-03T15:22:00.001+03:30

دیشب، شب بسیار عجیبی بود. بسیار عجیب. به یکباره آوار 30 سال خاطره بر سر یک نفر خراب شد.
دیشب حقیقتی را به عریان ترین شکل ممکن جلوی چشمانمان مجسم دیدیم.
هم تلخ بود و هم شیرین.
فهمیدم که باید بسازمش. باز از سر نو. باید بسازمش، با تمام امکاناتم و با روی گشاده.
با تمام وجودم حس کردم،که این وظیفه من است.

حیف که بیشتر از این نمی شود اینجا گفت.

پی نوشت: دیشب با خواهرم شکلاتی درست کردیم که تصادفی تلخ شد!

حکایت

2010-02-27T19:08:00.001+03:30

ا. یکی از فرودگاه های کشور - مسیر رفت

در گیت بازرسی یک آقایی با قد نسبتا بلند و کت شلوار خاکستری وموها و محاسن جو گندمی، آرام به خانمی که مسئول بازرسی می گوید: " ببخشید، من کلتم رو تو کیف خانمم گذاشته بودم، یادم رفت ازش بگیرم،می خواستم ببینم چی شد؟ رد شد؟ البته باروتش پیش خودمه"
خانم بازرسی: " عجب... بله خب... رد شدن، ما چیزی نگرفتیم. کلت بود؟"
آقا : "بله."
خانم بازرسی: " شما خودتون نظامی هستید؟ "
آقا: "بله."
خانم: " خب به هر حال رد شدن."
ما : بسیار متعجب که چگونه یک اسلحه به این راحتی از گیت محافظتی رد شده است.

2. یکی از فرودگاه های کشور- برگشت

در گیت بازرسی یک خانم ایستاده و بعد از هزار مرحله انواع و اقسام بازرسی، در کیف خانم میانسال دیگری یک دست کارت پاستور پیدا می کند. و به عنوان شی غیر مجاز ضبط می کند و به خانم صاحب کارت اصرار می کند که باید اسمت را بدهی.
خانم اسمش را نمی دهد. خانم بازرس کل وسایل خانم را بیرون می ریزد تا یک کارت شناسایی پیدا کند و اسم خانم را در بدها بنویسد. دعوا می شود. حاضران به رفتار بازرس اعتراض می کنند و خانم بازرس به مامور پرواز می گوید مانع سوار شدن خانم شوند. بچه کوچک خانم هاج و واج و ترسان موضوع را نگاه می کند.

ما: بسیار متعجب که خطر یک دست کارت بیشتر است یا یک کلت؟

مبارک باد!

2010-02-14T16:30:00.000+03:30

ما نیز در جشن شرکت کردیم. الحق و والانصاف جشن با شکوهی بود.

از خانه که خارج شدیم (که کیلومترها با محل تعیین شده برای برگزاری جشن فاصله داشت ) درست سر کوچه تعداد زیادی گارد ضد شورش دیدیم که به صورت دسته های سی تا پنجاه نفره در فواصل 200 تا 300 متری ایستاده بودند، مجهز به باتوم و ماسک و جلیقه و سپر و کلاه و بین این جماعت در فواصل دو تا سه متر،را هم دو گارد ضد شورش با همان تجهیزات مسبوق پر می کرد.
برادران برای اینکه مطمئن باشند تجهیزات خطرناک یا نوشیدنی های غیر مجاز به محل جشن نمی بریم، کیف ها را می گشتند و اگر کسی وسیله ای که یک رگ سبز رنگ داشت(همان طور که همه می دانیم سبز یک موجود منفجره و محترقه بسیار سمی و خطرناکی است) و یا اگر کسی از این شکوه گارد ضد شورش عکسی می گرفت،دستگیر می شد و به شکرانه جشن به محل نامعلومی منتقل.
با وجدی که از دیدن این شکوه و عظمت حاصل شد به سمت محل برگزاری جشن به راه افتادیم ،با وسیله نقلیه عمومی. در بین را تا جایی که سوار وسیله نقلیه بودیم همین وضعیت بود. هر ده قدم به ده قدم سه یا چهار نیروی گارد ویژه که موجب شادی و مسرت شرکت کنندگان در جشن می شد.از نیمه راه برگشتیم،پیاده و گفتیم از کوچه و پس کوچه برویم، که خوشبختانه با برادران سوار بر موتور کاملا کوچه ها را زیر نظر داشتند که جشن به خوبی برگزار شود.

خلاصه که جشن بود واقعا و با حضور پر رنگ برادران گارد کاملا مردمی بودن آن بر هر کسی واضح و مبرهن بود.

جای شما خالی...

تکرار

2010-02-06T17:40:00.003+03:30

و برای هزارمین بار با خودم مرور می کنم:

" الملک یبقی مع الکفر و لایبقی مع الظلم."

نوید

2010-01-31T09:21:00.002+03:30

عزیزم
کار دنیا رو به آبادی است
و هر لاله که از خون شهیدان می دمد امروز،
نوید صبح آزادی است.

خواب دیده ام که صبح نزدیک است...

واقعا متاسفم

2010-01-29T11:18:00.002+03:30

بخوانید:
http://baharvin.blogfa.com/post-444.aspx

شب مرگی

2010-01-26T16:47:00.007+03:30

می خواهم بالای تخت خوابم بنویسم:

ورود خواب های پریشان به این مکان ممنوع است.

پارادوکس

2010-01-25T14:12:00.003+03:30

برای رسیدن به صلح می جنگیم.

فحش 1

2010-01-22T11:08:00.001+03:30

دلم می خواست یک ورق بردارم و روش بنویسم ازت متنفرم، بنویسم که من رو یاد تمام اون چیزهایی میندازیی که نباید.

دلم می خواست بگم این قدر آدم هایی که با تو متفاوت هستند رو-فقط به خاطر اینکه نمی تونی تفاوت شون رو درک کنی- تحقیر نکن. این قدر به خودت مطمئن نباش، به اون ظاهر موجهت، به اون اداهایی که درمیاری، به اون به اصطلاح خوبی هایی که می کنی.
چند بار بهت گفتم که اینجا رو نخون؟ مگه نگفته بودم؟ نگفته بودم حق نداری سرک بکشی اینجا؟

دلم می خواد بگم که این بار که اومدی اینجا رو بخونی بدونی که واقعا از تو و امثال تو بدم میاد و حالم بهم می خوره.
هرچند که تو این قدر به خودت مطمئنی که اگه این نوشته رو بخونی بازهم نمی فهمی خطابش تو هستی.

تغییرات

2010-01-21T11:41:00.001+03:30

قالب اینجا را عوض نمودیم.
باشد که رستگار شویم...

از خون جوانان وطن لاله دمیده

2010-01-04T21:35:00.000+03:30

فریاد

2009-12-31T21:59:00.000+03:30

چند وقت پیش تلویزیون نشون داد که تو اسرائیل یه یهودی یه فلسطینی رو با ماشین زیر کرد. حالا همین افتخار نصیب نیروی انتظامی جمهوری اسلامی شده-حکومتی که فریاد عدالت خواهیش گوش فلک رو کر کرده- تا در روز عاشورا در میدان ولی عصر، همین کار رو با یک نفر هموطن و همکیش خودش انجام بده. ولله اگر خون گریه کنیم کم است...

صبح

2009-12-13T10:46:00.000+03:30

آهای آهای یکی بیاد یه شعر تازه تر بگه برای گیس گلابتون از مرگ جادوگر بگه...

ترس

2009-12-05T22:39:00.000+03:30

امروز عصر با بزرگواری گفتگویی داشتیم، در مورد مطلبی که محل اختلاف است بین دو گروهی که در محل مشترکی و بر موضوع مشترکی کار می کنند.اختلاف بالا گرفته ومسائل حل نشده رویهم انباشته شده و سر آخر در این مرحله بیرون زده است. در این بحث من از یک گروه بودم و آن بزرگوار از گروه هرچند که هیچ کدام ما دونفر در موضوع محل اختلاف نه سهمی داشتیم و نه درصورت حلش منفعت مستقیمی، و هر چند که هر دوی ما به حرف و نظر هم که از دو منظر متفاوت بود احترام می گذاشتیم، و هرچند تر که صحبت های آن بزرگوار از تب و تاب و نگرانی اولیه من کاست، اما نهایتا دچار حسی شدم، به هر حال من و آن دوست بزرگوار از دو گروه مختلفیم و نه مخالف ! هستیم ،که در این برهه منافعمان شاید مقابل هم است، اگر اختلاف بالا بگیرد چه می شود؟ بازهم می توانیم به همین خوبی با هم صحبت کنیم؟ موضوع طرفداری است. طرفداری من از یک گروه که منفعت های خاصی دارد و دوست فوق از یک گروه دیگر. مسئله طرفداری مسئله خاصی است و حال و هوای خاصی دارد، خواهی و نخواهی کمی آمیخته با تعصب است.نمی دانم، بعد از مکالمه به یاد این ماجراها افتادم که دو انسان از دو کشور در حال مخاصمه، می توانند رابطه شان را حفظ کنند؟ آیا رابطه سطحی و محدود خواهد شد تنها به چیزهایی ساده و عادی؟ آیا اصولا دو انسانی که حوزه های طرفداری متفاوت و گاهی متقابل دارند می توانند بدون تعیین مرز و قلمرو و محدوده، بدون خط و نشان کشیدن، باهم روابطی را تعریف کنند؟ پ ن : یکی دیگر از دوستان درگیر در این غائله بر خلاف میل باطنی اش از سوی گروه دوم مامور به انجام عملی شده است مخالف گروه اول. می بینم که این دوست زیر فشار خرد کننده ایست. وضعیت بسیار ناراحت کننده ای دارد. انگار که دارد چند پاره می شود. درست مثل فیلم ها...

ما و فکرهای ما

2009-12-02T22:36:00.000+03:30

به نظرم آدم ها در یک موقعیت های خاصی خودشان را بیان می کنند. در یک شرایط خاصی است که معلوم می شود چه هستند و چه کاره اند و شاید این نقاط بحرانی، برای خود آدم هم نقطه سنجش باشد. سنجش خودت که چه قدر معقولی و چه قدر منصف. درست نمی دانی که درست کدام است و غلط کدام. در غلیان احساساتی و در معرض هیجان. و میبینی خودت را که وسط گود ایستاده ای و موضع گرفته ای به نفع یا بر علیه یکی از قطب های موضوع و خواه ناخواه به خاطر این موضع گیری دچار قضاوت شده ای درباره دیگران. و درست اینجا سر بزنگاه است، همین جاست که آن تندیس شیشه ای ظریف ممکن است ترک بردارد یا خرد شود یا سالم بماند و حتی بیشتر از قبل بدرخشد و تور بتاباند. این روزها بدون خواسته من پر از این بزنگاه هاست. ای کاش تندیس هایم-مان- سالم بماند. پ ن: امروز فهمیدم که در بخشی از یک قضاوت احساسی نسبت به موضوعی اشتباه کرده ام.

کافه نادری

2009-11-27T13:31:00.000+03:30

دیروز به اتفاق دوستان ناهار میهمان کافه نادری بودیم. چند باری تا به حال کافه نادری رفته بودم،کنجکاو بودیم که این کافه نادری معروف چه طور جایی است. جایی که در سال هزارو سیصد و شش ، یعنی هشتاد و دو سال پیش تاسیس شده و بار خاطرات نسل های مختلف را بر دوش دارد. جایی که شنیده بودیم مکان بحث و گفتگوی متفکران و ادیبان نسل قبل از ما مثل جلال آل احمد و صادق و هدایت و دیگران بوده. جای قشنگی است که ساختار کاملا قدیمی خودش را حفظ کرده، دو سالن، که اولی به عنوان کافه تریا و دومی رستوران استفاده می شود، با صندلی ها و میزهای کوچک قدیمی، کلید برق های قدیمی، قاب عکس های قدیمی و از همه جالب تر پیش خدمت ها که همگی بدون استثنا پیرمرد هستند! و احتمالا جوانترینشان شصت سال دارد! و با فریاد با هم گفتگو می کردند،انگار که گوش هایشان سنگین بود ولی مهربان و دوست داشتنی بودند و با یک حس مسئولیتی که در رستوران ها کم دیده می شود، مواظب مشتریشان بودند که چیزی نمی خواهد آیا و کم کسر ندارد؟ چند بار گذشته در کافه نادری همیشه برای گپ و گفت های کوتاه عصرانه وقت گذراندیم و به صرف یک نوشیدنی گرم و شیرینی. بار اول بود که برای ناهار می رفتیم. االبته ساعت سه وچهل دقیقه عصر،که یکی ازهمان پیرمردهای مهربان با اصرارما پذیرفت که ده دقیقه تاخیر ما را ببخشد، چون سفارش ناهار فقط تا سر ساعت سه و نیم پذیرفته می شود و بعد از آن به هیچ وجه! خلاصه که به جای همه دوستان غایب ، ناهار پرو پیمان و خوشمزه ای خوردیم که در ماهیتابه های چدنی سرو شده بود،یعنی همان طور که پخته شده بود سر میز آمد برای اینکه سرد نشود و از دست نرود و از دلایل پر و پیمان بودن غذا همین بس که تا بیست و چهار ساعت بعد، هیچ کدام ما نتوانستیم چیزی بخوریم!!! عیشمان با گشت کوتاهی در حیاط بزرگ پشت محوطه کافه و رستوران که استخر قدیمی و درختان قدیمی داشت، تکمیل شد، هرچند که در تمام محوطه حیاط نمی شد قدم زد و به نظرم کمی هم به حیاط کم لطفی شده بود، بهتر از اینها می شود به آن حیاط زیبا رسید. عکس های مربوط به این گردش علمی- تخیلی به محض اینکه به دستم برسد اینجا نصب خواهد شد! خوش گذشت، جای همه یاران خالی.

سوال؟

2009-11-25T15:10:00.000+03:30

بعضی وقت ها، بعضی آدم ها را می بینی که خیلی ظریف و پنهان با یک خط نامرئی یک جورهایی بین خودشان و اطراف خط می کشند. و از دیگران متوقع اند، متوقع اند که هر جور سرویسی که می خواهند را بگیرند. و انگار متوجه این موضوع هم نیستند. متوجه چیزی به اسم احترام دو طرفه.انگار این دیگران را فقط درمواقع خاصی برایشان وجود دارند، مواقعی که آنها تعریف می کنند و انگارهر تعریفی که انسانها یا موقعیت ها دارند،امکان خطا ندارد. انگار نمی توانند، یا نمی خواهند این را درک کنند که آدم ها مثل خودشان قابل احترامند. البته خوبیشان این است که زمین و زمان را خط خطی نمی کنند! خود محوری و خود خدا پنداری یکی از خصوصیاتی است که نوعا زیاد در جامعه ما دیده می شود،هر چند که استقرا قانون موثقی برای بررسی حالت های انسانی نیست!! گاهی اوقات از خودم می پرسم چرا آرمان مقدس سی سال پیش گروهی امروز به اینجا رسید؟ پی نوشت: گاهی نیاز داریم به عقب برگردیم و به خودمان دوباره نگاه کنیم...

تقدیر

2009-11-19T18:31:00.000+03:30

حالا باید بنویسم.

به من گفت که فقط شش ماه، فقط شش ماه صبر کن، این موضوع خود به خود درست می شود و تو هم بهتر می شوی. باور نکردم.

امشب شب مهمی است، پایانی است بر آن همه خاطره رنگارنگ ؛ که رنگ بیشترشان یا قرمز آتشی است یا خاکستری پر رنگ. معدود هم رنگ های قهوه ای و بنفش و آبی دارد.

چه سر و صدایی! هیچ تصورش را نمی شد کرد. تصور این که این طور باشد این مراسم. خوشحالم از خوشحالیش، از آرامشش، از اینکه احساس می کند به شرایط مسلط است. به نظرم در مسیر خوبی قرار گرفته و باقی زندگی اش خوشبخت است.

بالاخره آن همه تلاش و رفت و آمد و تحمل گرما و سرما هزینه و هزار چیز دیگر به نتیجه رسید و مشهودترین نتیجه اش امشب است. اگر بدجنسی کنم می توانم نتیجه اش را به نفع خودم مصادره کنم، که این یخ را آب کردم، هر چند که خودم هم آب شدم! و هر چند که من نقش قطب منفی این داستان طولانی و پرفراز و نشیب بوده ام.

ذهنم دیگر به آن دوره بر نمی گردد. ذهنم مدت هاست که در یک دوره جدید زندگی می کند و از این بابت خوشحال است. اما همیشه به خودم گفته ام شاید این ماجرا را می شد زودتر بست، بعد از معبد چغازنبیل، در همان غروب شوش در خرابه های کاخ آپادانا، پی همان احساسی که خوب به یادش دارم، که به من گفت اینجا نقطه آخر است. و واقعا آنجا نقطه آخر بود. لحظات خوب بعد از آن دیگر تکرار نشدند و ما ماندیم و بنایی که هرچه سعی می کردیم بسازیمش از جای دیگر می ریخت.

و نمی دانم در آن صورت همه چیز چه صورت دیگری داشت.همه چیز بهتر بود یا مثل الان بود یا بدتربود، شاید تقدیراین چنین بود.

مرگ پایان کبوتر نیست

2009-11-06T13:25:00.000+03:30

عرفانی درگذشت... این هفته خیلی چیز برای نوشتن داشتم. می خواستم از سفر یک روزه اصفهان بنویسم، از اون روز قشنگ که بعد از 8 سال بیشترمون رو دور هم جمع کرده بود. از دوستان قدیمی که چه قدر دیدن دوباره شون و شنیدن حرفاشون جالب بود، از خود اصفهان که به نظرم تغییرات خیلی کمی کرده بود و از خیلی چیزهای دیگه اون روز، می خواستم از ماجراهای رخ داده در طول هفته بنویسم، که هفته بسیار پرکاری داشتم و چه قدر بالا و پایین های جالب داشت، می خواستم از سیزده آبان بنویسم و تعریف هایی که شنیده بودم از این روز، می خواستم از سفر فردام به دوبی بنویسم و دلیلش و مسائل اطرافش، اما فقط الان چیزی که می شه نوشت اینه که آقای عرفانی، از اعضای هیئت مدیره، بعد از بیست روز کما دیشب فوت کرد و ما رو با یه غم بزرگ دیگه تنها گذاشت... زان یار دلنوازم شکری است با شکایت

فقط 2 روز مانده تا 8/8/88

2009-10-28T21:41:00.000+03:30

بله! فقط 2روز تا 8/8/88مونده و من برای رسیدن این روز یه ترکیبی از حس های مختلف رو دارم! قرار شده در روز 8/8/88همه فارغ التحصیلان مقاطع مختلف مرکز آموزشی فرزانگان امین اصفهان، ساعت 8صبح بیان مدرسه. دیدن اون همه دوست بعد از این همه مدت، چه قدر کوچولو بودیم! چه کارها که نمی کردیم، چه قدر بدمینتون و بسکتبال بازی می کردیم،کارسوق برگزار کردیم دست تنها، چه قدر معلم ها رو سرکار می گذاشتیم... رفتن به اصفهان که از چهارم دی ماه هشتاد اونجا نبودم، مسیر مدرسه، اون کوچه طولانی که آخرش باریک می شد، پل بزرگمهر، پل خواجو، چهار راه نظر،اون آب میوه فروشی میدون انقلاب، کتاب فروشی های آمادگاه و هزار تا چیز دیگه که سرازیر شدن تو مغزم... نمی دونم در این کمتر از 12ساعتی که اصفهانم هستم چند تا خاطره رو می تونم گردگیری کنم، به چند جا سر بزنم. سرشار از هیجان و لذت روز جمعه هستم...

خلوت

2009-10-22T21:45:00.000+03:30

با شتاب از پله ها بالا می آیم. چند نفر ایستاده اند به بحث. همه نا آشنا، از کنارشان رد می شوم ، با خودش کار دارم. نمی دانم کجاست، نمی بینمش، پیدایش نمی کنم... بعد از مدتی جستجو کنار نرده های وسط سالن طبقه سوم می ایستم و به دوطبقه پائین نگاه می کنم. به گلخانه طبقه اول. به فرش قرمزی که از در ورودی تا راهرو کتابخانه پهن شده، به گلدان های گل کنار نرده ها، به سنگریزه های تزئینی وسط باغچه،به این فکر می کنم که من چه چیزهایی یاد گرفته ام، تصادفی، با شنیدن یک نیم جمله، چه قدر بالا و پایین شده ام با همان نیمه جمله،نمی دانم شاید این اخلاق آدم است... پیدایش نمی کنم. دیر شده، نگرانم.کجاست؟ نمی دانم. یک حس غریبی دارم که می گوید اینجا نیست، اشتباه آمده ام. یادم به یک شبی می رود که در آن سرما از پله های برف گرفته بالا می رفت و از آن بالا به من نگاه می کرد و با خنده چیزی می گفت که نمی شنیدم. پشت پنجره رفتم و خودم را نگاه کردم در آینه پنجره ای که پشتش برف بود. باید می رفتم. وقت رفتن شده. فکر کردم که آدم انگار محکوم است به رفتن. هر چه هست زیر سر زمان است. امان از این زمان، که می گذرد، که دشمن آدم هاست. چاره ای نیست، ندیده می روم. ماشین که به راه افتاد می بینم انگار از پشت پنجره یکی از اتاق های طبقه سوم چهره ای به من لبخند می زند. به مترسک فکر می کنم و به خودم. نمی دانم زمینم آیا،کلاغم یا کشاورز یا مالک زمین یا حتی شاید خود مترسک! به ذهنم می آید باید بروم یک جایی، یک گوشه ای، روی یک صندلی قهوه ای پررنگ که جلویش یک میز گرد کوچک است، بنشینم، با خودم خلوت کنم ، قهوه یا هر زهرمار تلخی که گرم است بخورم ، و فکر کنم به مترسک ، به خودم ، به آن آسمان ابری و خورشید نزدیک افقش ، به کنده چوب نیم سوخته ... و فکر کنم و فکر کنم ...

شوق یک خیز بلند از روی بته های نور

2009-10-13T23:17:00.000+03:30

از معدود مواردی است-دستکم در این مدتی که در خاطر دارم!- که اعصابم از چیزی که نمی دانم چیست این قدر خرد و شکسته و مخروب است. و البته می دانم که چیست... دیشب حدود ساعت هفت،خسته از کار روزانه به همراه جمعیتی ایستاده بودم منتظر تاکسی که دیدن چیزی/کسی انگار دچار برق گرفتگی ام کرد. یک شوک ناگهانی تمام تنم را گرفت... اشتباه دیده بودم. امروز صبح با شنیدن و فهمیدن خبری، انگار یک اندوه قدیمی سر باز کرد و شکست. این چند روز به نحوی تعجب آور به دلایلی بی دلیل خاطرات و اخباری یادآور همین موضوع بود. هرچه در نت گشتم،صاحب خبر را پیدا نکردم، صاحب خبر انگار که گم شده، انگار که باید گم می شده، باید گم می شده... و سر آخر فهمیدم که بحثی که به راه انداختم یک بحث درونی بود نه بیرونی و من در یک لحظه خیلی تلخ،مثل یک کشف علمی، دیدم که معیارم ذهنی ام ،دغدغه و نگرانی ام،یک حس فرو خورده است. دیدم که خودم هم واقعیت خودم را باور ندارم. باور ندارم و به همین دلیل مدام در پی آوردن شاهد و جمع کردن دلیل برای اثبات موضوعم و به دنبال... نه اینکه تا به حال ندانسته باشم که تا به حال نفهمیده بودم. و صدای شکستن چیزی بعد از سقوط از آن بالای ذهن به گوشم رسید و فهمیدم که به جنازه تفکر و احساس- و اگر شجاع باشم- نیازی، باید به همین زودی ها نماز خواند.

نی غلطم در دل ما بوده ای

2009-09-21T23:30:00.001+04:30

ذهنم درتب و تاب نوشتن چند خطی است که در حد وسع و بضاعت محدودم در شان پرویز مشکاتیان باشد. پرویز مشکاتیان برای من محبوب ترین چهره موسیقی سنتی ایرانی است. آثار مشکاتیان کامل است و دقیق،درست همانی است که باید باشد، نه کمتر و نه بیشتر. شفاف و جاری و سرشار و بسیار عمیق. لحظات خوش بسیاری را مدیون پرویز مشکاتیانم. گویا بناست از امروز پرویز مشکاتیان بیشتر از پیش متعلق به همه ایرانیان باشد. . امان از این افسانه باور نکردنی مرگ که مشکاتیان را زود جاودانه کرد. جان جهان دوش کجا بوده ای؟ نی غلطم در دل ما بوده ای آه که من دوش چه سان بوده ام ...

گنج

2009-09-04T15:16:00.000+04:30

امروز که مشغول مرتب کردن کتابخونه ام بودم،لابلای صفحات یه کتاب فیزیک مدرن،یه دست نوشته خوش خطی از خودم پیدا کردم، که بسیار ازش لذت بردم و البته هر چی فکر کردم یادم نیومد که اصل نوشته ماله کیه. مردگان دردرونت فریاد برمی کشند: نمیر تا نمیریم. ما مجال نیافته ایم تا به افکارمان جامه عمل بپوشانیم، تو به آنها واقعیت ببخش. ما مجال نیافته ایم تا آرزومان را متبلور کنیم، تو آنها را قطعیت ببخش! کارهای ناتمام ما را تمام کن! کارهای ناتمام ما را تمام کن! ما، شب و روز، از معبرجان تو عبور می کنیم. نه، ما نمرده ایم، ما از تو نبریده ایم، ما به خاک سقوط نکرده ایم، ما در اعماق جان تو، به تکاپو مشغولیم. نجاتمان بده!

شب نوشت

2009-08-16T03:14:00.000+04:30

در این فضای نیمه شبی، ماییم وتوفیق اجباری بیداری و پرونده پروژه نیروگاه بندرعباس وخوابی که گاه تا نیمه راه به چشم می آید و گاه نمی آید، و تصور بی دلیل دراز کشیدن زیر آسمان بی غبار کویر، ازهمان آسمانها که همیشه تخیل کرده ایم. از همان آسمانها که همیشه صافند و پر از ستاره های ریز و درشت.از همان آسمانها که مسیر کاه کشیدن کهکشان درشان پیداست از همان آسمانها که جایی جایش گذاشتیم و آمدیم.

خواب

2009-08-13T22:39:00.000+04:30

دیشب، حوالی صبح خواب دیدم. خواب دیدم که توی خونه اصفهان زندگی می کردیم،شب بود نزدیک ساعت الله اکبرو صدای الله اکبر تو کل منطقه می اومد. از اتاقی که دم در ورودی بود و از قسمت اصلی خونه فاصله داشت من این صدا رو می شنیدم، هیجان زده اومدم که این موضوع رو اعلام کنم که دیدم یه مامور ایستاده بالای سر پدرم(که تو خواب زنده بود)ومادرم و منتظر من رو ببره. و من که بهت زده نگاهش کردم و نمی دونستم چه کار کردم و چرا باید برم والبته مجبور بودم به رفتن. صحنه بعد جایی بود زیر زمین مانند با سقف بلند،و پر از اتاق و پر از آدم زندانی که در حال آورده شدن به اونجا بودن و البته سرد. من بودم و دو نفر دیگه و من همچنان در بهت اینکه به چه علتی آورده شدم و ته دل امیدی که شاید هر لحظه، لحظه آزادی باشه و البته هیچ کس هم هیچ توضیحی نمی داد.ما سه نفر رو چند بار از یه اتاق به یه اتاق دیگه جابه جا کردن.یه نفر هم هر از گاهی می اومد، یه مرد قدبلند هیکلی، و فحش می داد و اذیت می کرد و می خندید و تحقیر می کردو چیزهایی می گفت در این خصوص که ما چه قدر بدبخت و ضعیفیم و ذلیل در اون شرایط.در این بین یکی دیگه هم بود که می اومد هر از گاهی و حرف های امیدوار کننده می زد و منی که نمی دونستم چرا اونجام رو امیدوارتر به آزادی. و همین شرایط بینابین بسیار خرد کننده بود.اینکه کسی مدام تحقیر و تهدید می کرد و کس دیگری از همون تیم امید می داد و ذهنت رو به این سمت می برد که الان تموم می شه. مدتی گذشت و ما سه نفر رو با هم تنها گذاشتن ، بعد نفر اول برگشت با سه تا سرنگ که توشون یه مایع زرد رنگ بود و توضیح داد که این مایع محرک سیستم اعصابه و باعث تشنج می شه و فلج مقطعی و چه و چه.و گفت که این مال شماست. بعد به من گفت که یکیش رو بردارم. دستم که گرفتم پرسید که می دونی از راه پوست هم جذب می شه و قهقه زد. ترسیده بودم، خیلی زیاد و احساس می کردم که ممکنه هرچی که می خواد رو اعتراف کنم.و هر چیزی رو بپذیرم فقط بخاطر اینکه از شر اون هیولایی که به وضوح از تحقیر کردن و له کردن لذت می برد خلاص بشم. نزدیکم اومد. سرنگ رو گرفت. و من احساس می کردم قلبم داره می ایسته نزدیکم اومد ... صبح شد، بیدار شدم و به خودم گفتم این فقط یه خواب بود، بلند شو و برگرد به زندگی. برگرد به زندگیی که درش واقعا متاسفانه و متاسفانه هزار برابر بدتر از این خواب ها اتفاق ها افتاده، در این دو ماه هزار بار بدتر از این خواب، رویای صادقه خانواده های زیادی بوده. ان موعدهم الصبح . الیس الصبح بقریب؟ پی نوشت: جریان های این مدت حتی ما طبقه عوام رو این قدر درگیر کرده که بازتاب ناخودآگاهش در تخیلات شبانه مشهود می شه و هیچ گریزی هم ازش نیست!

این روزها...

2009-08-08T22:17:00.000+04:30

وما لنا الا نتوکل علی الله پی نوشت:نگاهم خیره به همه چیز مانده است.

پیام جدید

2009-08-01T22:15:00.001+04:30

تا اطلاع ثانوی پیغام جدیدی نیست. آنچه لازم بود توسط آقای ابطحی و توسط مردم با الله اکبرهای زودهنگام امشب گفته شد. به کمال و تمام

سوال

2009-07-26T23:56:00.000+04:30

امروز ظهر که روی صندلی راحتیه کنار انبوه کارهایم نشسته بودم؛ یک لحظه این سوال به ذهنم رسید که چرا سهم من از این داستان فقط تلخی است؟

جزء و کل هایزنبرگ 1

2009-05-11T21:53:00.000+04:30

عزم آموختن فیزیک

از مدرسه یکراست به دانشگاه نرفتم بلکه در زندگیم دوره فترتی پیش آمد. پس از امتحانات ورود به دانشگاه، با گروه دوستان پای پیاده فرانکونیا را پیمودم و بعد از آن سخت بیمار شدم و چندین هفته به بستر افتادم. دوران نقاهت طولانی را هم با کتاب های خود گذراندم. در این ماه های حساس به کتابی برخوردم که گرچه آن را نفهمیدم اما مرا بسیار به خود جذب کرد. نویسنده کتاب، ریلضیدان معروف هرمان وایل و نام کتاب فضا، زمان و ماده و غرض آن بیان نظریه نسبیت به زبان ریاضی بود. استدلالات دشوار ریاضی و اندیشه انتزاعی که بنیاد آن بود، هم مرا به هیجان می آورد، هم آشفته خاطر می ساخت و نیز مرا در تصمیم قبلیم بر فرا گرفتن ریاضیات در دانشگاه مونیخ استوارتر می کرد.

اما در چند روز اول تحصیلم حادثه غریبی رخ داد که به نظر من بسیار جالب بود. پدرم که در دانشگاه مونیخ یونانی درس می داد ترتیبی داده بود که من با فردنیاند فون لینده مان، که استاد ریاضیات بود و از بابت حل قدیمی تربیع دایره شهرت داشت، ملاقات کنم.

قصدم این بود که از او اجازه بخواهم در کلاس هایش شرکت کنم، و تصور می کردم مطالعاتی که در ساعات فراغت داشته ام مرا برای این کار آماده کرده است.اما وقتی که به اتاق کار این مرد بزرگ که اتاقی تیره و دلگیر در طبقه اول بود و مبلمانی خشک و قدیمی داشت وارد شدم،فورا احساس ناراحتی کردم. پیش از آنکه به استاد، که یواش یواش از روی صندلی خود بلند می شد سلام کنم، چشمم به سگ سیاه کوچکی افتاد که روی میز چمباتمه زده بود و یکباره به یاد سگی که دراتاق فاوست بود افتادم. حیوان کوچولو آشکارا با دشمنی به من نگاه می کرد و مرا مهمان ناخوانده ای می دید که می خواهد آرامش صاحبش را برهم زند. از بس دستپاچه شدم به تته پته افتادم و وقتی هم که زبانم باز شد دیدم دارم درخواستم را بسیار گستاخانه مطرح می کنم. ظاهرا خود لیندمان که پیرمرد متشخص و ریش سفیدی بود و خسته به نظر می آمد هم همین حال را داشت، و شاید آشفتگی مختصر او باعث شد که سگ کوچولو واق واق گوشخراشی سر دهد.

صاحبش کوشید او را آرام کند، اما کار او نتیجه ای جز این نداشت که حیوان کوچولو را وحشتزده تر کرد و چنان شد که ما دو نفر صدای یکدیگر را به زحمت می شنیدیم. لینده مان از من پرسید که اخیرا چه کتاب هایی را خوانده ام و من کتاب فضا،زمان و ماده وایل را نام بردم. در همان حال که واق واق هیولای کوچولو ادامه داشت،لیندسه مان گفتگو را با جمله زیر پایان داد : " در این صورت شما اصلا به درد ریاضیات نمی خورید."

همین و همین.

شب

2009-04-14T22:10:00.000+04:30

تصور کن که این چه قدر جالبه که تو قطب 6 ماه شبه و همش می تونی بخوابی، روز نمیاد که بلند شی و فکر کنی باید به کاری برسی...

برای خواندن

2009-04-04T23:06:00.000+04:30

جزء و کل بدون شک جز و کل هایزنبرگ یکی ازبزرگ ترین کتاب های زندگی منه. نویسنده معروف این کتاب ورنر هایزنبرگ شرحی از زندگی علمی خودش، بخشی از حوداث دوران طلایی فیزیک و گوشه ای از آرا و عقابد خود و سایر همکارانش رو در این کتاب به تصویر کشیده. کتاب که بسیار زیبا و روان نوشته شده ، دست مخاطب رو می گیره و پیچ و خم راه ساخته شدن تئوری دور از ذهن و پیچیده و زیبای کوانتوم رو که چه به لحاظ علمی وچه به لحاظ فلسفی از تاثیر گذار ترین مفاهیمی بوده که بشر موفق به تدوینش شده رو با ظرافت نشان می ده. برای خواندن کتاب اطلاعاتی از فیزیک یا مکانیک کوانتومی لازم نیست،چون روح کتاب پرداختن به وقایع و آدم ها بوده. جزء و کل بسیار زیبا و خواندنی و در بخش هایی پر از شادی و هیجان و گوشه هایی بسیار تلخ و آزار دهنده است. از این به بعد، مدتی اینجا مهمان هایزنبرگ هستیم.

نرم نرمک می رسد اینک بهار...

2009-02-22T22:30:00.000+03:30

و باز هم ماه اسفند وباز هم این بادی که انگار برای بیدار کردن اومده، باد نوازش گر،باد نوید دهنده انگار که این باد توی گوش هر سلول زنده ای می گه که بیدار شو، تغییر کن بیدار شو بیدار شو . . . امان از این باد که آدم رو مجنون و بی قرار می کنه با تمام وجودم احساس می کنم که بهار تو راهه...

ساعت سه بعد از ظهر

2008-12-27T14:51:00.000+03:30

درست همین جا. همیشه درست همین جا این اتفاق می افتد.درست همیشه و درست همین طور. به اینجا که می رسد درست یک طوری است که خودت وادار شوی بگذاری و بروی. نا تمام رهایش کنی. خودش وادارت می کند که نا امید شوی. و درست همیشه همین جا رها کردم و رفتم. این بار صعود می کنیم. صعود زمستانی...

به سلامتی ِ تمام آدم های خوب...

2008-12-13T18:58:00.000+03:30

و امروز سالگرد زاد روز من بود. هر سال بابت لطف خانواده و دوستان این روز، روز بسیار زیبا و به یاد ماندنی برای من می شود. شاید بابت اهمیت خاصی که مادرم همیشه برای جشن گرفتن سالگرد تولدهای ما قائل شده، این روز برای من روز شیرین و جذابیه و گاهی هم حتی کمی مهم. و البته گاهی هم زاد روز فی نفسه برای من مهم بوده،مثل عید نوروز که مردم تا قبل از رسیدن عید خانه تکانی می کنند، من هم سعی داشته ام که کارهام رو تا روز تولدم جمع کنم و مثلا یک سر و سامانی به بعضی چیزها بدم. اما امسال،شاید اولین سالیه که هیچ حسی نسبت به روز تولدم نداشتم،حتی یادم نبود که کیه وبرام هیچ فرقی نداشت. شاید به خاطر درگیر شدن با دل مشغولی های متدوال زندگی باشه که کلا خاصیتشون اینه که آدم رو دچار خود فراموشی می کنن. یا به خاطر این نوع تفکر باشه که نوعا زندگی و حیات بشر-صرفنظر از کی و چه جوری بودن- به نظرم خیلی الکی و بی ارزش و بی ثمر می آد. یک هزار توی بی انتهای و البته فانی. و شاید هم این نشانه ای از بزرگ شدن باشه،که خوشحال شدن از تولد یک حس کودکانه است و من هم دیگه از دنیای شادی های کودکی فاصله گرفتم. اما از این طرف توی این جشن تولدها و شادی ها، چیزهای خیلی زیبایی گرفتم چیزهایی از جنس دوستی و شادی، از جنس احساس، از جنس گرمای لحظه دمیدن خورشید،از جنس همون آدم هایی که هدیه کردن. اگه به فرض بنا به انتخاب باشه من حتی در این شرایط می گم که حفظ کردن این سنت ها بهتر از ترک کردنشونه،حتی اگه هی از خودت بپرسی :"که چی؟" به سلامتی تمام آدم های خوب...

مایه حیات

2008-12-12T16:46:00.000+03:30

با زحمت به سر چشمه آب رسیدیم اما برای خوردن ما بیش از حد پاک و زلال بود، این بود که به سر چشمه فقط نگاه کردیم و باز گشتیم تمام راه رفته را تا به جایی برسیم گل آلود و کثیف و مناسب نوشیدن ما به هر حال نباید تشنه بمانیم...

...

2008-12-11T12:36:00.000+03:30

خواهی بیا ببخشای خواهی برو رها کن

پ

2008-12-03T22:47:00.000+03:30

پاک پلید است و پلید پاک...

پی نوشت : نمایشنامه مکبث-گفتار سه خواهر جادوگر

Nothing

2008-11-28T15:04:00.000+03:30

وقتی که فقط با حس کردن بوی عطر یه رهگذر، تو چند ثانیه سقوط می کنی به یه دنیای دیگه،دنیایی که کلی تلاش کردی ازش فاصله بگیری، وقتی با بوی یه عطر هر چی ساختی می ریزه پایین ومی بینی نمی تونی دوباره درستش کنی ،چه انتظای داری از خودت که نقش آدم های محکم و جدی رو بازی کنی و خم به ابرو نیاری و هی بجنگی و هی بجنگی...

ادبیات زندگی امروز

2008-10-20T23:01:00.000+03:30

تمام زندگی ام در ترافیک می گذرد: ترافیک ماشین ها ترافیک آدم ها ترافیک انبوه کارها ترافیک اطلاعات ترافیک فکرها ...

به بهانه سریال یوسف

2008-10-17T23:53:00.000+03:30

گاه گاهی قسمت هایی از سریال بسیار جذاب و گیرا و شیوای یوسف را می بینم. سریالی که فکر می کنم در چند سال گذشته شاید ضعیف ترین سریال تاریخی ساخته شده در صدا و سیما است.ضعف های فاحش در دیالوگ ها صحنه پردازی و از همه بدتر انتخاب بازیگر. یوسف- که زیبایش محور داستان است- نه کودکی زیبا رو است نه در جوانی به ضرب و زور گریم و پیرایش و آرایش های متعدد، چهره ای دارد است که حتی به آن بتوان گفت متوسط. ماجرا به نقطه عطف خود رسیده: زلیخا مدام از یوسف تقاضای نا مشروع ! دارد و یوسف هم پاکدامنی پیشه کرده وتمکین نمی کند(چه قدر این واژه چیپ و ضایعه) از شر این شیطان به خدای متعال پناه می برد. شاید تمام ما این داستان را بارها وبارها شنیده باشیم. همه می دانیم که زلیخا به حکم اخلاق درخواستی ناشایست دارد . اما جالب اینجاست در اخلاق قرآن این کار به هیچ وجه ناپسند نیست: رابطه جنسی داشتن با برده ها و مملوکان جزحقوق مسلم مالکان است تا جایی که طبق گفته قرآن از صفات مومنان راضی شدن به همسران و کنیزانشان و تجاوز نکردن از این محدوده است. البته در قرآن تاکید شده که اگربرده ای خود میل به این امر نداشت بهتر است که مالک هم صرفنظر کند. به هر حال طبق رای قرآن این کاربرای جماعت مومنین مقبول و مشروع شده است. حالا چرا برای زلیخا این کار شنیع و ناپسند است ؟ مگر زلیخا مالک یوسف نیست؟ چرا اینجا زلیخا مظهر مجسمی از شیطان است اما برای مومنان حتی در صورت ناراضی بودن مملوک این تقاضا خطا محسوب نمی شود؟ سوال اینجاست که آیا یوسف قانوناً حق رد کردن تقاضای زلیخا را دارد؟( بیایید مبنای این قانون را اخلاق قرآن بگذاریم.) پی نوشت : البته من در تفسیر مفاهیم قرآن صاحب نظر نیستم. ممکن است حضرات مفسر هزار تفسیر دیگر از نص صریح قرآن داشته باشند.

بی دلیل

2008-10-13T22:09:00.001+03:30

لذتی وصف نشدنی از این موسیقی و این هوا و این لپ تاپ... با این که همه چیز(که اغراق است! )درست عکس چیزی است که باید...

IN MEMORY OF HAMZEH KIA

2008-09-30T21:18:00.000+03:30

حمزه کیا شنبه شب فوت کرد. اون طور که در وبلاگش خوندم متولد آذر شصت و دو بود، یعنی بیست و چهار سالش بود حمزه کیا آسم داشت، یک کاسه آش کشک دار خورده و این باعث شد که به خاطرحساسیت به لبنیات حالش بد بشه و بهم بخوره وکمی از غذایی که خورده وارد نایش بشه و راه تنفسش رو ببنده و قبل از رسیدن به بیمارستان تموم کنه. مرگ حمزه کیا برای من بسیار بسیار بسیار باور نکردنیه. نه به خاطراین که خیلی جوون بود، نه به خاطر خاطراتی که باهاش در شرکت داشتم که خاطره خاصی نداشتم جز سلام وعلیک روزانه و چند دیالوگ محدود دیگه. نه به خاطر این که جای حمزه کیا خالیه، که بعد از مدتی این خالی بودن جاش تبدیل به یه عادت می شه ، هر چند تلخ. من از حمزه کیا اطلاعات زیادی نداشتم جز دریافت های خودم و مرگش هم به این دلیل برام باور نکردنی نیست که خیلی مرد بود یا خیلی آدم پاک ودرستی بود ، چون اصلا شناختی ازش نداشتم. من خیلی ناراحت شدم از دیدن صحنه ای که شهرزاد مادر حمزه از روی قبر توانایی بلند شدن نداشت وکاملا بی حس بود و قلبم فشرده شد وقتی که محبوبه نامزدش بالای سر قبرعمیقش ایستاد وبهم گفت " آخه واقعا حمزه جاش اون تو باید باشه؟" مرگ حمزه کیا برای من بسیار بسیار سهمگین بود و خیلی بهت زده ام کرد،اما نه به خاطرهیچ کدوم از اینا. به نظر من حمزه کیا نباید می مرد. برداشت من در این مدت از حمزه کیا این بود که آدم خیلی خاصیه و درست به همین دلیل به نظر من در مرگ حمزه کیا یه چیز اشتباهی وجود داره. حمزه کیا جزء دسته آدم هایی بود که در این دنیا به خاطر درک ویژه شون دچار درد وناراحتی می شن و به همین دلیل بدون اینکه بخوان از بقیه متمایز می شن وازشون فاصله می گیرن و من دلم می خواد - با تمام وجود دلم می خواد-که ببینم این جور آدم ها هم در این دنیا فرصت پیشرفت و بالا رفتن رو پیدا می کنند وبه یه جایی می رسند و مهم تر از اینا با رضایت و آرامش زندگی می کنند. من دلم می خواد بیینم که امثال حمزه کیا در این دنیا رشد می کنن و زندگی لذت می برن و می تونن در جهت مخالف جریان غالب شنا بکنند و پیروز بشن و مرگ حمزه کیا از نظر من یعنی ناتمام موندن این سیر و تکه تکه شدن همه اینا. مرگ حمزه کیا یعنی زیر سوال رفتن یکی از اصولم ، یکی از دل خواسته های مهمم... هیچ دلیلی ندارم برای اینکه حمزه کیا این طورکه من فکر می کنم بوده ، چون حتی یک بارهم پیش نیومد که باهاش درباره هیچ موضوعی صحبت کنم ، اینا همه اش یه سری دریافته به قول قدما از طریق قوه واهمه. من این ماجرا رونمی تونم باورکنم و تصمیم گرفتم که به مرگ حمزه کیا دیگه فکر نکنم چون از حد فهم و درک من خارجه وموضوع مرگ حمزه کیا رو رها کنم. حمزه کیا در زندگی اش آدم متفاوتی بود و مرگش هم متفاوت بود. مرگ حمزه کیا یه سری آدم رو از روزمرگی چسبنده زندگی بیرون آورد. مرگ حمزه کیا به خیلی ها گفت زندگی کنید، حالا که زنده هستید...

IN MEMORY OF HAMZEH KIA

2008-09-18T23:27:00.000+04:30

چند باردر زندگی دچار این وضعیت شدید؟ یک آدم کم بینا در یک اتاق تاریک دنبال یک گربه سیاه می گردد که اصلا آنجا نیست!!!

2008-09-16T21:58:00.000+04:30

commedia fanatte

کمدی تمام شد...

پی نوشت:آخرین جمله بتهون قبل از مرگ

2008-09-13T21:34:00.001+04:30

آچمز شدم...

2008-09-05T11:22:00.000+04:30

من فکر می کنم که در زندگی هر آدمی، لحظه ای هست که در اون لحظه آدم دیگه نمی تونه به هیچ چیز خودش افتخار کنه ، هر چه قدر هم بگرده حتی یک نکته برای افتخار کردن پیدا نمی کنه و اون لحظه درست لحظه اوج زندگی یک آدمه و از اونجا به بعد همه چیز عوض می شه...

2008-09-04T23:27:00.000+04:30

ما و ما ونصف ما و نصفه ای از نصف ما،اگر تو هم با ما شوی ما جملگی سگ می شویم...